แต่ถึงอย่างไรก็ตาม...

“But you can never trust this weather guy” บรรทัดนี้อยู่ช่วงต้นของ WHAT A PERFECT SEASON TO CRY ของวง temp. ก่อนหน้ามันหนึ่งบรรทัด คนเล่าเพิ่งบอกว่ารู้อยู่แล้วว่าพายุกำลังเข้า พอถึงบรรทัดนี้เขาหันมาบอกว่านักพยากรณ์คนนี้เชื่อไม่ค่อยได้ ทั้งเพลงมีคนพูดอยู่คนเดียว นักพยากรณ์ที่ว่าจึงเป็นตัวเขาเอง

เราเคยเขียนถึงเพลงนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นสายตาอยู่ที่เสื้อกันฝน รอบนี้กลับมาฟังซ้ำเพราะคำว่า But คำเดียว เราแปลบรรทัดนั้นเก็บไว้ในโน้ตว่า “แต่คุณจะไม่เชื่อนักพยากรณ์คนนี้ก็ได้”

MV ออกวันที่ 18 มกราคม 2567 อีกสิบสองวันค่ายปล่อยคลิป Behind The Song ตามมา วงนั่งคุยกับแพท ชญานิษฐ์ ซึ่งมาทำงานด้วยกันเป็นครั้งแรก ถึงที่มาที่ไปของเพลง คลิปยาวไม่ถึงสี่นาที เราจดไว้ห้าประโยค จดเฉพาะคำ ไม่ได้จดว่าใครเป็นคนพูด

ซื่อตรงดี เข้าใจได้

Meaning มันซื่อตรงดี เข้าใจได้

ประโยคแรกในโน้ตพูดถึงความหมายของเพลง และเพลงก็เป็นอย่างนั้นจริง คนเล่าโทรไปขอเจออีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้าย อวยพรให้ บอกว่ายังรักไม่ว่าฝนหรือแดด แล้วเตือนให้พกเสื้อกันฝน ไม่มีบรรทัดไหนต้องนั่งตีความ บรรทัดเดียวที่ไม่ตรงไปตรงมาคือบรรทัดที่เขาบอกว่าอย่าเชื่อเขา

ฝนที่รู้สึกว่าจะตกตลอดไป

รู้สึกว่าฝนตกนาน เหมือนกับว่าฝนมันจะตกตลอดไป

คำที่เราขีดเส้นใต้ในประโยคนี้คือ “รู้สึกว่า” กับ “เหมือนกับว่า” ท่อนฮุกของเพลงก็ใช้คำแบบเดียวกัน คนที่ยืนอยู่กลางฝนมีข้อมูลชุดเดียวคือฝนที่กำลังตกใส่หัว พยากรณ์ที่ออกจากตรงนั้นเลยยาวได้ถึงตลอดไป

ความรู้สึกแรก

เราจำไม่ได้ว่าความรู้สึกแรกเป็นยังไง

เราไม่รู้ว่าคนพูดหมายถึงความรู้สึกแรกของอะไร ของเพลงตอนเพิ่งเขียน หรือของเรื่องที่เพลงเล่า จดมาแค่นี้ก็ขอวางไว้แค่นี้ พอเอาไปวางข้างบรรทัดนักพยากรณ์ มันเข้ากันอย่างประหลาด คนที่ทำนายว่าจะเศร้าไปตลอดต้องเทียบกับวันที่ยังไม่เศร้า ถ้าวันนั้นก็จำไม่ได้เสียแล้ว ค่าที่เขาใช้เทียบก็มาจากความจำที่เลือนไปเหมือนกัน

เจ็บจนพอ

ถ้าต้องเจ็บ ก็ปล่อยให้มันเจ็บจนพอ แล้วก็ move on

ในเพลง คนเล่าบอกว่าดีใจที่เก็บน้ำตาไว้ร้องคืนนี้ เขาไม่ขอให้ฝนหยุด ไม่ขอให้อีกคนอยู่ต่อ ของอย่างเดียวที่ยื่นให้คือเสื้อกันฝน ประโยคในโน้ตพูดเรื่องเดียวกันด้วยคำที่สั้นกว่า คำว่า “จนพอ” ไม่ได้บอกว่านานเท่าไร คนที่รู้ว่าพอหรือยังมีอยู่คนเดียว และเป็นคนเดียวกับที่เพลงบอกว่าพยากรณ์ไม่แม่น

ประโยคที่จดไม่จบ

แต่การไปแตะต้องของอันเป็นที่รักของใครนั้น

ประโยคสุดท้ายในโน้ตค้างอยู่แค่นี้ ไม่มีท่อนต่อ มันขึ้นต้นด้วยคำว่าแต่ เหมือนบรรทัดในเพลง และเหมือนกันอีกอย่างตรงที่ไม่บอกว่าหลังจากนั้นเป็นอย่างไร เพลงจบที่การเตือนเรื่องเสื้อกันฝนอีกรอบ ไม่มีบรรทัดไหนบอกว่าฝนหยุดหรือยัง

เราเปิดเพลงอีกรอบตอนเขียนย่อหน้านี้ ถึงบรรทัดนั้นเขาก็พูดคำเดิมอีก แต่...