ครัวที่ไม่มีช้อนตวง

ปลายสายบอกว่า "ก็ใส่ให้พอ"

เราถามกลับไปว่าพอคือกี่ช้อน เสียงอีกฝั่งเงียบไปสองจังหวะ แล้วตอบด้วยประโยคเดิม ไม่ได้รำคาญ ไม่ได้กวน แค่ไม่มีอะไรจะขยายความ สำหรับคนที่ทำกับข้าวจานนี้มายี่สิบกว่าปี คำว่าพอมีหน่วยวัดของมันอยู่แล้ว หน่วยนั้นคือน้ำหนักของเกลือที่กองอยู่กลางฝ่ามือ และความรู้สึกตอนนิ้วโป้งกวาดมันลงกระทะ

เราวางสายแล้วจดเท่าที่จับใจความได้ กระเทียมสามกลีบ พริกขี้หนูสุดแต่ใจ น้ำปลาราวสองช้อน ตัวเลขพวกนี้เราเติมเองทั้งนั้น เพราะโน้ตในมือถือไม่ยอมรับคำว่าพอ

จานที่ออกมาคืนนั้นกินได้ ไม่มีใครบ่น แต่มันเป็นอาหารของคนอื่น เค็มกว่านิดหนึ่ง ใบกะเพราสุกจนหมดกลิ่น กระเทียมไหม้ไปก่อนพริกจะทันหอม

เราโทรกลับไปอีกรอบ คราวนี้ไม่ถามปริมาณ ถามว่าตอนใส่กะเพราลงไป กระทะควรเป็นยังไง คำตอบมาเป็นชุด น้ำมันต้องเริ่มมีควันบาง ๆ ไฟห้ามหรี่ตอนใส่เนื้อ กระเทียมลงก่อนพริกครึ่งจังหวะ ใบกะเพราโยนตอนปิดไฟแล้ว รายละเอียดพวกนี้ไม่เคยอยู่ในสูตรที่เราจดเมื่อวาน ไม่ใช่เพราะใครหวง แต่เพราะไม่มีใครนึกว่ามันคือข้อมูล มันเป็นแค่สิ่งที่มือทำของมันเอง

งานประจำของเราคือการจับเวลา เราวัดทุกอย่างเป็นวินาที เขียนขั้นตอนให้คนที่ไม่เคยทำงานนั้นอ่านแล้วทำตามได้ เราเชื่อมาตลอดว่าถ้าเขียนละเอียดพอ ความรู้จะเดินทางได้ครบ คืนนั้นเรานั่งดูโน้ตที่ตัวเองจด แล้วเห็นช่องว่างระหว่างบรรทัดที่กว้างกว่าที่คิด

ครัวหลังนั้นไม่เคยมีช้อนตวงสักคัน มีแต่ฝ่ามือกับหูที่ฟังเสียงน้ำมัน ความรู้ทั้งหมดอยู่ในนั้น รอให้มีคนมายืนข้าง ๆ นานพอ

ครั้งหน้าเราคงไม่โทรถามอีก