เด็กอีกคนในคำทำนาย: เนวิลล์ ลองบัตท่อม กับความกล้าที่ไม่ได้มาจากโชคชะตา

ที่ชั้นบนของโรงพยาบาลเซนต์มันโก ในวอร์ดของผู้ป่วยที่อาการไม่มีวันดีขึ้น มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มที่มาเยี่ยม เธอผมขาว ตัวบาง สวมชุดคนไข้ และไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เธอไม่เคยจำได้สักครั้งตลอดหลายปี แต่ทุกครั้งที่เขามา เธอจะหยิบของบางอย่างยัดใส่มือเขาเงียบ ๆ เป็นห่อกระดาษหมากฝรั่งที่คลี่ออกแล้วพับเข้าใหม่ บางใบยับ บางใบเรียบ เด็กหนุ่มรับมันไว้ทุกใบ พับเก็บใส่กระเป๋าอย่างกับมันเป็นของมีค่า

เด็กหนุ่มคนนั้นชื่อเนวิลล์ ลองบัตท่อม และห่อกระดาษพวกนั้นคือสิ่งเดียวที่แม่ของเขายังพอจะให้ได้

คนส่วนใหญ่จำเนวิลล์ในฐานะเด็กเงอะงะที่อยู่หลังฉากของเรื่อง คนที่ทำคางคกหาย ลืมรหัสผ่าน และมักจะเป็นคนที่อะไร ๆ พังใส่อยู่เสมอ แต่ถ้าย้อนกลับไปอ่านเรื่องของเขาอีกครั้งอย่างช้า ๆ จะเห็นว่าเนวิลล์ไม่ได้เป็นตัวประกอบของใคร เขาคือคำถามที่หนังสือทั้งชุดค่อย ๆ ตอบ ว่าความกล้านั้นมาจากไหนกันแน่

เด็กสองคน คำทำนายหนึ่ง

คำทำนายที่เปลี่ยนทุกอย่างพูดถึงเด็กที่ "เกิดเมื่อเดือนเจ็ดสิ้นสุดลง" เด็กที่พ่อแม่เคยท้าทายลอร์ดโวลเดอมอร์ตมาแล้วสามครั้ง ในคืนนั้นมีทารกสองคนที่เข้าเงื่อนไขนี้พอดี หนึ่งคือแฮร์รี่ พอตเตอร์ อีกหนึ่งคือเนวิลล์ ลองบัตท่อม

โวลเดอมอร์ตเป็นคนเลือกเอง เขาเลือกเดินไปที่บ้านของตระกูลพอตเตอร์ เลือกเด็กที่คล้ายตัวเองมากกว่า เด็กลูกครึ่งเลือดเหมือนกัน แล้วด้วยการเลือกนั้นเอง เขาก็ทำให้คำทำนายเป็นจริงกับแฮร์รี่ ไม่ใช่กับเนวิลล์ ดัมเบิลดอร์เคยพูดกับแฮร์รี่ตรง ๆ ว่าคำทำนายจะชี้มาที่เนวิลล์ก็ได้ ถ้าโวลเดอมอร์ตตัดสินใจอีกอย่าง

ลองคิดดูดี ๆ ประโยคนี้หนักกว่าที่เห็น มันแปลว่าเส้นแบ่งระหว่าง "ผู้ถูกเลือก" กับ "เด็กที่ไม่มีใครพูดถึง" ไม่ได้อยู่ที่ตัวเด็กทั้งสองเลย มันอยู่ที่การตัดสินใจของคนอื่น เนวิลล์ใช้ชีวิตทั้งชีวิตในฐานะเด็กอีกคน เด็กที่โชคชะตาหันหลังให้ในวินาทีสุดท้าย แล้วทิ้งเขาไว้ข้างทางโดยไม่มีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้า และไม่มีใครคอยจับตา

ราคาของความกล้าที่รุ่นพ่อแม่จ่ายไป

แต่เนวิลล์ไม่ได้รอดพ้นจากสงครามครั้งนั้นจริง ๆ เขาแค่เสียมันไปคนละแบบ

ฟรังก์กับอลิซ ลองบัตท่อม พ่อกับแม่ของเขา เป็นมือปราบมารที่เก่งและกล้า หลังโวลเดอมอร์ตล่มสลายครั้งแรก สาวกที่ยังภักดีไม่ยอมแพ้ พวกเขาบุกเข้าบ้านลองบัตท่อมแล้วทรมานทั้งคู่ด้วยคำสาปครูซิโอ ครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อรีดเอาข้อมูลที่ทั้งสองไม่มีจะให้ ฟรังก์กับอลิซไม่ตาย แต่จิตใจของพวกเขาแตกสลายจนไม่กลับมาอีก

นี่คือความกล้าหาญอีกแบบที่หนังสือไม่ค่อยฉลอง ไม่ใช่ความกล้าที่จบลงด้วยชัยชนะหรือการเสียสละอันงดงาม แต่เป็นความกล้าที่จบลงในเตียงโรงพยาบาล กับลูกชายที่แม่จำไม่ได้ และห่อกระดาษหมากฝรั่งแทนคำว่ารัก เนวิลล์เติบโตมาในเงาของวีรกรรมแบบนี้ ความกล้าหาญสำหรับเขาไม่เคยเป็นเรื่องโรแมนติก มันมีหน้าตาเหมือนคนที่เขารักที่นั่งนิ่งอยู่ในวอร์ดปิด

ปีที่ไม่มีใครจดจำ

เด็กที่โตมาแบบนี้เข้าฮอกวอตส์ด้วยความกลัวมากกว่าความหวัง ยายเลี้ยงเขามาอย่างเข้มงวด คอยเปรียบเทียบกับพ่อ และเป็นห่วงอยู่ลึก ๆ ว่าหลานจะไม่มีพลังเวทเอาเสียเลย เนวิลล์ในปีแรก ๆ คือเด็กที่มือสั่นเวลาต้องร่ายมนตร์ จำอะไรไม่ค่อยได้ และดูเหมือนจะกลัวแทบทุกอย่าง

ที่เดียวที่เขาดูสงบและเป็นตัวเองได้คือเรือนกระจกวิชาสมุนไพร ท่ามกลางกระถางดินเผาและกลิ่นดินชื้น เนวิลล์รู้จักต้นไม้ทุกต้น รู้ว่าต้นไหนกัด ต้นไหนเยียวยา ต้นไหนต้องการแสงแบบไหน มันเป็นโลกที่ไม่ตัดสินเขา และเป็นที่แรกที่เขาเก่งโดยไม่ต้องพยายามเป็นใครคนอื่น

คนมักมองข้ามว่าความสนใจเล็ก ๆ แบบนี้บอกอะไรเกี่ยวกับคนคนหนึ่ง เนวิลล์เลือกสิ่งที่ค่อย ๆ เติบโต สิ่งที่ต้องดูแลทุกวันโดยไม่มีใครเห็น มันคือนิสัยแบบเดียวกับที่เขาเก็บห่อกระดาษของแม่ทีละใบ ความอดทนกับสิ่งที่ผลของมันยังมาไม่ถึง

คืนที่เขายืนขึ้น

จุดเปลี่ยนของเนวิลล์ไม่ได้มาในวินาทีเดียว มันสะสมมาทีละนิด ตอนที่เขาเข้าร่วมกองทัพดัมเบิลดอร์แล้วฝึกป้องกันตัวอย่างจริงจัง ตอนที่เขายืนขวางเพื่อนสามคนกลางห้องนั่งเล่นตั้งแต่ปีหนึ่งเพราะคิดว่าพวกเขากำลังจะทำผิด ตอนที่โรงเรียนตกอยู่ใต้การปกครองของฝ่ายมืดในปีสุดท้าย แล้วเนวิลล์กลายเป็นคนที่นำการต่อต้านจากข้างใน รับคำสาปแทนเด็กที่อายุน้อยกว่า จนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผล

แล้วคืนนั้นก็มาถึง คืนที่ศึกฮอกวอตส์จบลงด้วยภาพที่ทุกคนคิดว่าแฮร์รี่ตายแล้ว โวลเดอมอร์ตยืนอยู่หน้าซากปราสาท ประกาศชัยชนะ ให้ทุกคนยอมจำนน ในความเงียบนั้นเอง มีคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว เป็นเด็กหนุ่มที่เดินกะเผลก หน้าเปื้อนเลือด ไม่มีใครสั่งให้เขาทำ และไม่มีคำทำนายข้อไหนรองรับ เนวิลล์ ลองบัตท่อม ยืนขึ้นต่อหน้าจอมมารที่ทรงพลังที่สุดในยุค แล้วบอกว่าเขาจะไม่ยอม

ในตำนานของบ้านกริฟฟินดอร์ ดาบจะมาถึงมือของผู้ที่กล้าหาญแท้จริงในยามจำเป็นเท่านั้น คืนนั้นเนวิลล์ล้วงมือเข้าไปในหมวกคัดสรรที่กำลังลุกไหม้ แล้วดึงดาบของกอดริก กริฟฟินดอร์ออกมา เขาเหวี่ยงมันลงไปครั้งเดียว ตัดหัวนากินี อสรพิษที่เป็นชิ้นส่วนวิญญาณชิ้นสุดท้ายของโวลเดอมอร์ต โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกระทำนั้นสำคัญต่อสงครามแค่ไหน เขาแค่ทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ถูกต้อง

เส้นทางที่เลือกเดินเอง

ถ้าโวลเดอมอร์ตเลือกอีกแบบในคืนนั้นเมื่อหลายปีก่อน เนวิลล์อาจเป็นเด็กที่มีรอยแผลรูปสายฟ้า เป็นผู้ถูกเลือกที่ทั้งโลกจับตา แต่เรื่องไม่ได้เดินทางนั้น และบางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องของเขาน่าจดจำกว่า เพราะทุกก้าวที่เนวิลล์เดิน ไม่มีคำทำนายข้อไหนผลักเขาไปข้างหน้า ไม่มีโชคชะตารองรับว่าเขาต้องเป็นวีรบุรุษ

เด็กที่เคยมือสั่นเวลาร่ายมนตร์ กลายเป็นคนที่ยืนตรงที่สุดในคืนที่มืดที่สุด ไม่ใช่เพราะดวงดาวกำหนดมา แต่เพราะเขาเลือกแล้วเลือกอีก ทีละครั้ง ทีละวัน จนความกล้ากลายเป็นสิ่งที่เขาเป็นจริง ๆ เนวิลล์ ลองบัตท่อม ไม่ใช่เด็กแห่งคำทำนาย เขาเป็นเด็กที่เดินไปถึงปลายทางเดียวกันด้วยเท้าของตัวเอง แล้วยังเก็บห่อกระดาษหมากฝรั่งของแม่ไว้ทุกใบ