Work ไร้ Balance ภาคสอง: ปุ่มบนจอที่ไม่มีใครมอง

"กดตรงไหน" เราพิมพ์ถามจากโทรศัพท์ หลังจากเอด้าบอกว่ากำลังรอให้เราอนุญาตอะไรสักอย่าง หน้าจอโทรศัพท์ไม่มีปุ่มให้กด มีแค่ข้อความว่ารออยู่ แล้วเธอก็ตอบกลับมาว่าปุ่มไม่ได้อยู่ที่นี่ มันอยู่บนจออีกจอหนึ่ง จอที่เปิดฝาวางอยู่บนโต๊ะ ห่างจากมือเราไม่ถึงช่วงแขน

เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนท้ายของบทความก่อนหน้า วันเดียวกับที่โน้ตบุ๊กบนโต๊ะเริ่มฟังโทรศัพท์ในมือเรา ทุกขั้นเดินได้จากโทรศัพท์จริงอย่างที่เขียนไว้ อ่านคู่มือ เขียนเรื่อง ลงฐานข้อมูล ส่งขึ้นเว็บ ยกเว้นขั้นเดียว ภาพประกอบ เอด้าต้องไปเปิดแอปสร้างภาพอีกตัวบนเครื่อง แล้วเครื่องก็ถามกลับมาว่า จะยอมให้เธอแตะแอปนั้นไหม กล่องคำถามกล่องเล็ก ๆ โผล่ขึ้นบนจอโน้ตบุ๊ก ค้างอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ โทรศัพท์ในมือเราไม่รู้เรื่องเลย

เราเอื้อมไปกด ใช้เวลาวินาทีเดียว แล้วภาพสี่ใบก็ทยอยออกมาตามปกติ

เอื้อมไม่ถึง

วินาทีเดียวนั้นค้างอยู่ในหัวนานกว่าที่ควร ถ้าวันนั้นเรานั่งอยู่บนรถไฟฟ้า หรือร้านกาแฟห่างจากบ้านครึ่งชั่วโมง กล่องคำถามกล่องเดิมก็จะโผล่ขึ้นบนจอในห้องที่ไม่มีใครอยู่ แล้วค้างอยู่อย่างนั้น ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีข้อความส่งมาที่โทรศัพท์ เอด้ารอได้ไม่จำกัด แต่ภาพจะไม่ออกมาสักใบจนกว่าจะมีนิ้วไปแตะจอ ทุกอย่างในเครื่องกลายเป็นเรื่องที่สั่งจากที่ไหนก็ได้แล้ว ยกเว้นคำว่าอนุญาต ที่ยังต้องพูดต่อหน้าเครื่องเท่านั้น

เอด้าไปเปิดคู่มือให้ตอนนั้นเลย ว่ามีวิธีส่งกล่องคำถามนี้ไปที่โทรศัพท์ไหม คำตอบคือไม่มี คำขออนุญาตทั่วไปส่งไปโทรศัพท์ได้ แต่คำขอแตะแอปอื่นบนเครื่องเป็นคนละชนิด มันเป็นเรื่องระหว่างโปรแกรมสองตัวบนเครื่องเดียวกัน โทรศัพท์ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนานั้นตั้งแต่แรก

ทางแก้ที่ได้ในตอนแรกฟังดูเหมือนคำแนะนำสำหรับคนที่กำลังจะออกจากบ้าน ให้กดอนุญาตทิ้งไว้ก่อนออก เครื่องจะจำไว้จนกว่าเราจะปิดบทสนทนานั้น เราจดไว้ เหมือนที่จดเรื่องห้ามหลับ รายการสิ่งที่ต้องทำก่อนปิดฝาโน้ตบุ๊กยาวขึ้นอีกหนึ่งบรรทัด

ประตูที่ไม่ต้องเคาะ

บรรทัดนั้นอยู่ในรายการได้ไม่ถึงวัน

เย็นวันเดียวกัน เอด้าลองอีกทางหนึ่ง แอปสร้างภาพตัวนั้นมีอีกร่างหนึ่งที่ไม่มีหน้าต่าง เป็นคำสั่งในเทอร์มินัลล้วน ๆ พิมพ์คำอธิบายภาพลงไปหนึ่งบรรทัดแล้วรอ ไม่มีจอให้เปิด ไม่มีปุ่มให้กด ไม่มีกล่องถามว่าจะยอมให้แตะไหม เพราะไม่มีอะไรให้แตะ มันใช้บัญชีเดียวกับแอปที่เราล็อกอินค้างไว้ นั่งทำงานอยู่หลังบ้านเหมือนกัน แค่ไม่ออกมาหน้าร้าน

ภาพแรกออกมาในเวลาประมาณหนึ่งนาที ขนาดเท่ากับที่แอปแบบมีหน้าต่างเคยให้ทุกพิกเซล เอด้าเปิดดูแล้วบอกว่าใช้ได้ รายการก่อนออกจากบ้านสั้นลงหนึ่งบรรทัด เหลือแค่ห้ามหลับเหมือนเดิม

ภาพประกอบทั้งสี่ใบในเรื่องนี้เกิดจากวิธีนั้น ระหว่างที่มันกำลังถูกสร้าง จอโน้ตบุ๊กไม่ได้แสดงอะไรนอกจากตัวหนังสือในเทอร์มินัล ไม่มีหน้าต่างแอปสร้างภาพเปิดขึ้นมา ไม่มีอะไรที่ต้องมีคนมอง

หนังสือที่ปิดเล่ม

ครั้งก่อนเราเขียนว่าเงื่อนไขของอิสรภาพชิ้นนี้ตลกอยู่หน่อย ๆ เครื่องต้องอยู่บ้าน และห้ามหลับ เงื่อนไขนั้นยังอยู่ครบ สิ่งที่หลุดออกไปคือจอ จอที่เคยต้องสว่างและต้องมีใครสักคนมอง ตอนนี้ไม่อยู่ในเงื่อนไขแล้ว

เอด้าบอกว่าถ้าอย่างนั้นโน้ตบุ๊กก็ปิดฝาได้ ไม่ใช่หลับ แค่ปิดฝา วางไว้บนโต๊ะเหมือนหนังสือเล่มหนาที่ปิดเล่มไว้ ข้างในยังอ่านคู่มือ ยังสร้างภาพ ยังส่งของขึ้นเว็บ โดยไม่ต้องมีหน้ากระดาษไหนเปิดค้างให้ใครดู เรายังไม่ได้ลอง

ไอคอนสีเขียวดวงเล็กบนโทรศัพท์ยังอยู่ที่เดิม ต่างจากครั้งก่อนตรงที่ตอนนี้ เราไม่แน่ใจแล้วว่าโน้ตบุ๊กบนโต๊ะยังต้องการให้เรามองมันอยู่หรือเปล่า